close
  • woensdag 27 mei
Zorg en Zekerheid

Alledagjes: Help! Corona! Een dagboekje (deel 34)

Alledagjes: Help! Corona! Een dagboekje (deel 34)

In tijden van Coronacrisis houdt Tietia Feikens een dagboek bij over alles wat haar bezighoudt in deze zorgelijke, verwarrende en vooral ongekende tijden. Vandaag deel 34. (Eerdere delen zijn te lezen via deze link).

Maandag 18 mei

Mijn lieve dochter is vandaag 29 jaar geworden! Even oud als ik, toen ik haar kreeg. Ik kan dat nauwelijks geloven. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik dat volmaakte popje met haar ronde engelengezichtje, net geboren, op de arm had. R. had van te voren gezegd: ik vier mijn verjaardag maar niet dit jaar denk ik, in verband met de corona crisis. Het was niet echt een krachtig statement, want iedereen, waaronder Jan en ik, zeiden ‘maar we komen je wel even een cadeautje brengen hoor’. Daar zei R. dan ook geen nee tegen. En zo kwam het dat ze verspreid over de dag allemaal visite had. Vanochtend ga ik, Jan moet werken en die gaat vanmiddag. R. en ik zijn met zijn tweeën en hebben mooie moeder-dochter gesprekken. Dat is het voordeel als er verder geen andere visite bij is. Omdat het prachtig is kunnen we lekker buiten zitten. R. heeft bijna altijd prachtig weer op haar verjaardag, terwijl het op mijn verjaardag, 21 juni, meestal motregent of koud is.

Op de terugweg lever ik een stapeltje mondkapjes bij mijn ouders af. Mijn moeder wilde wel graag een aantal van me over nemen, voor het geval ze ze nodig zou hebben. Mijn vader rijdt zelf nog auto en met het openbaar vervoer gaan ze niet, maar je weet maar nooit. Dan door naar de drogist in Dronrijp voor nog wat vakantiespullen. Bij de kassa liggen mondkapjes en handgel. Ik kijk naar de mondkapjes. ‘Die zijn €1,25 per stuk, zegt de verkoopster, ik zeg het er maar even bij, want sommige mensen denken dat het €1,25 voor een heel pak is’. Ik pak een mini flesje desinfectie handgel en kijk naar de prijs, €4,95. ‘Sjonge jonge zeg ik, €4,95!’ ‘Ik schaam me dood zegt de verkoopster, het zijn natuurlijk belachelijke prijzen, maar ik moet het er voor vragen, ik kan niet anders. En je moet echt van me aannemen, we verdienen er echt niks aan’. Ik geloof haar en ik begrijp haar. Het zijn natuurlijk ook bespottelijke prijzen, maar wat moet je als ondernemer? Je hebt geen keus. Anders moet je er op toeleggen. Bij een kennisje, die naaister is haal ik nog een paar stoffen, uitwasbare mondkapjes, die kunnen in Luxemburg misschien wel van pas komen. Ik lach me rot! Op internet worden bosjes nijvere thuisnaaisters eigengemaakte mondkapjes aangeboden. Het lijkt wel “Heel Holland naait”.

Tip: laat geen desinfectie handgel in een hete auto liggen, want het spul kan spontaan ontbranden!

Dinsdag 19 mei

Mijn ochtend begint met klusjes in en om de caravan. Ik poets en veeg en vul de vakken met handige en noodzakelijke spulletjes. Het bed heb ik al opgemaakt. Als Jan zijn broer vrijdag komt, slapen Jan en ik er al vast een nachtje in zodat hij in ons schoon opgemaakte bed kan. Dat scheelt nóg een bed opmaken. Als ik met het zweet op mijn rug aan de koffie toe ben komt mijn achterbuurvrouw gezellig koffiedrinken en bijkletsen en we hebben mooie gesprekken over het leven. Het kan nog net even voor de vakantie. We zitten in de tuin, onder de parasol, die even later dienst doet als paraplu omdat er opeens een onverwachte plensbui valt. Ook onze teckelmeisjes, die zojuist nog als gekken achter elkaar aan stoven en eenden opjaagden, komen schuilen. De dames houden beslist niet van nat en koud.

Ik heb via de mail weer even contact met de campinghoudster in Luxemburg. Ze vertelt dat de gedeeld sanitair gebouwen allemaal open zijn met de nodige maatregelen. Het campingrestaurant is gesloten maar biedt vanaf donderdag wel afhaalpizza’s aan. De meeste andere restaurants in de omgeving zijn ook nog tot 1 juni gesloten. De meeste hebben wel een take away. In de winkels en openbaar vervoer zijn mondkapjes verplicht. Het gaat lukken dus.

Vanavond, tijdens de persconferentie van de minister president bekruipen me toch weer wat twijfels; code oranje blijft gehandhaafd in Nederland en de meeste Europese landen, hoewel er veel versoepelende maatregelen worden ingevoerd. Het virus is redelijk onder controle, de Nederlandse aanpak tot nu toe heeft goed gewerkt, dus er is ruimte voor versoepeling. Wat opvalt is dat de horeca pas vanaf 1 juni open mag en niet een paar dagen eerder zodat de ondernemers het hemelvaartweekend mee kunnen pikken. Het zal me niet verbazen als sommigen hier lak aan hebben en dan maar een boete op de koop toe nemen. Reizen mag alleen als het noodzakelijk is. Ja noodzakelijk is een rekbaar begrip natuurlijk. Dat zal iedereen anders uitleggen. Maar of reizen ook noodzakelijk is omdat je de camping al lang geleden geboekt en betaald hebt, valt hier vast niet onder. Morgen maar weer even mailen met de campinghoudster en met het ministerie van Buitenlandse zaken. Die hebben een hele handige app waarmee je heel vlot contact met ze kunt zoeken en waar veel informatie op staat. Land van bestemming even intoetsen en klaar.

Vanavond komt mijn beste vriendin H., die eigenlijk meer voelt als de zus die ik niet had. We kennen elkaar door en door en volgend jaar kennen we elkaar 50 jaar. Een halve eeuw samen en alles met elkaar gedeeld, lief en leed. Onze vriendschap is de meest onvoorwaardelijke en vanzelfsprekende die je maar kunt bedenken. Of we elkaar nu een paar weken of een paar maanden niet gezien hebben, we gaan zitten en gaan gewoon verder waar we gebleven waren. H. en ik zijn zielsverwanten en al pratende proberen we het leven, onszelf en onze mannen te begrijpen. Vaak onder het genot van een wijntje en met veel gelach. Om onszelf lachen we meestal het hardst. Want we beseffen maar al te goed dat we een paar wonderlijke wijven zijn. We zitten de hele avond buiten terwijl het best fris is, maar met vesten, jassen en sjaals is het prima uit te houden. We genieten van het samenzijn en van het leven, dat kunnen wij als geen ander.

Geschreven door: Tietia Feikens

Abonneer op onze nieuwsbrief

Volg ons via Facebook