close
  • dinsdag 15 oktober
Reizen

‘Eindelijk woon ik alleen!’

‘Eindelijk woon ik alleen!’

Jeanette Slagt besloot om op 53-jarige leeftijd opnieuw te beginnen als digitale nomade. Hierdoor heeft ze een compleet nieuwe manier van gepensioneerd leven neergezet.

In 2015 heeft ze vrijwel alles verkocht wat ze bezat. Ze was werkeloos, had een start gemaakt met een eigen bedrijf, maar helaas lukte het concept niet in Nederland. Ze besloot om ‘tering naar de nering’ te zetten: oftewel haar uitgaven af te stemmen op haar inkomsten. En waar kon ze dat beter doen dan in een land waar het levensonderhoud goedkoop is? Dus boekte ze een ticket naar de Filipijnen en verhuisde. Momenteel verblijft ze in Mexico.

Jeanette gaat regelmatig een bijdrage leveren als schrijfster voor 50+. Geniet mee van haar avonturen en haar kijk op het leven na je vijftigste. Vorige week kon je lezen over haar kijk op Facebookdating in Mexico.

‘Eindelijk woon ik alleen!’

Ik had een beetje pech met het laatste huis. Ik heb altijd al liever op het platteland gewoond, dicht bij zee of met een mooi uitzicht, maar sinds mijn aankomst in Mexico woon ik midden in de stad. Drukke straten om mij heen, hoewel Cancún heel groen is en veel bomen heeft, is en blijft het een stad. In het laatste huis wat ik huur, heb ik ook nog een bar aan de overkant die bijna 18 uur per dag live muziek over de straat knalt. Soms tot na 1 uur in de nacht.

Het vermoeit me, ik heb een bepaalde dosis van rust en ruimte nodig om echt lekker in mijn vel te zitten. Zelfs op de stranden heb je dat hier niet in Cancún. Daar dreunen constant de disco’s of ligt het bomvol met badgasten. Bovendien zijn de stranden vies momenteel, ze hebben in Quintana Roo, de provincie waar Cancun, Playa del Carmen en Tulum in liggen, een zeewier probleem. Bij een bepaalde wind spoelt spul, wat sargassum heet, met tonnen aan op het strand.

In de prachtige turquoise zee drijven hele matten van dat spul. Rondom de branding is er soms geen doorkomen aan. Op het strand langs de vloedlijn ligt het op de meeste plaatsen kniehoog. Nu ja, lang verhaal kort: ik kom niet echt tot rust. En dan draai ik soms een beetje door, dan wil ik echte stilte en heel veel ‘alleen’ tijd om dat recht te trekken, cocoonen noem ik dat.

Echter als je samenwoont met je zoon is dat lastig in te plannen. Omdat de papieren voor de tijdelijke verblijfsvergunning nog steeds niet verwerkt zijn door de immigratiedienst, was het alweer tijd voor een nieuw huis. Opeens wilde ik zo graag weg uit Cancún. De stad op zich is niet zo heel boeiend. Ik heb het gevoel dat ik alles al tien keer gezien heb. Minstens!

Dus op naar Playa del Carmen. Een badplaats iets naar beneden tussen Tulum en Cancún in. Ook vreselijk toeristisch en vooral in trek bij Nederlanders, maar op een andere manier. Een manier waardoor het eenvoudiger te bereiken is en ook eenvoudiger weer achter te laten is. Mits ik daar een huis kan vinden. Op Airbnb zag ik een appartementencomplex dat studio’s verhuurd. Dat zou leuk zijn, dan huren mijn zoon en ik ieder een eigen studio en wonen we apart, maar toch samen. Gezien het hoge aantal schietpartijen hier op straat, en verhalen over berovingen, voelen we ons nog niet veilig genoeg om alleen over straat te gaan in de avonden. Op deze manier kunnen we toch een oogje op elkaar houden als het om veiligheid gaat.

Na enig zoeken vinden we de locatie ook buiten Airbnb om en dat scheelt echt heel veel geld per maand, bijna 200 euro. We maken een afspraak om te bezichtigen. Want na de huur van ons huidige huis zijn we wat huiverig om weer een verkeerde keuze te maken. Je merkt pas hoe belangrijk een goede nachtrust is als hij elke keer verstoord wordt door lawaai. Op Airbnb zie je de exacte locatie pas nadat je betaald hebt en dan is het te laat om het te herstellen. In de reviews stond niets over lawaai of muziek, maar in de praktijk is het dus niet zo’n geweldig huis als dat de presentatie deed geloven.

Op naar Playa del Carmen, anderhalf uur met de touringcar bus, kosten 3,75 euro, voor een enkele reis. Het appartementencomplex is leuk, de eigenaresse laat ons allerlei studio’s zien van klein tot groot, met prijzen tussen de 350 en 400 euro. All-in, behalve de schoonmaak, die kost 7 euro per keer. Het internet lijkt snel genoeg voor ons werk en het complex heeft een ruim dakterras met ligstoelen om te zonnen en plekjes om eventueel buiten te eten.

Ik besluit tot een middelgrote studio in de hoek, bovenin achterin en mijn zoon kiest een grotere, aan dezelfde gang, tegenover mij. Dan woon ik eindelijk alleen! Over twee weken trekken we er in. Er zijn wel een paar nadelen; zo is er bijvoorbeeld niet echt een plek om de was te drogen, en geen wasmachines, dus ga ik weer terug naar de handwas. De ramen laten wel licht door, maar zijn met mat-glas dus je kunt niet naar buiten kijken, tenzij je ze open doet, en dan zie je nog niet veel, alleen maar muren. Dus ik vermoed dat ik heel veel op het dakterras zal zijn. Of in de stad werken, zoals ik eerder deed. Bij Starbucks of een klein koffietentje met internet.

Het is tien minuten lopen naar het strand, en ook ongeveer tien minuten lopen naar het enorme uitgaanscentrum wat Playa del Carmen biedt: 5th avenue. Om de hoek zitten twee grote supermarkten en wat winkelstraatjes met restaurants. Dat zijn leuke kleine lokale eethuisjes, die vreselijk goedkoop eten verkopen, tacos voor 12 pesos per stuk, dat is 55 eurocent. Drie tacos is een hele maaltijd. Dus reken maar uit. Daar kun je bijna niet zelf voor koken.

Ik kijk er naar uit, een nieuwe omgeving, nieuwe dingen ontdekken. Plus de vrijheid van een eigen voordeursleutel. Want dat is een groot nadeel van een huis huren via Airbnb, er is maar een set sleutels, en met alle poorten en traliehekken hier betekent dat, dat je altijd samen op pad moet wil je de ander niet insluiten of buitensluiten. Straks kan ik zelf mijn gang gaan. In mijn eigen dagritme. Dat is fijn!

 

 

 

 

 

Geschreven door: Redactie