close
  • donderdag 29 juli
Wonen

Werkverkeer

Werkverkeer

BLOG – Werkverkeer, gaat dat over wonen? Zeker. Hoe je dat moet zien? Nou, daar kan ik kort over zijn. Hoewel de redenen ontelbaar en in files in mijn hoofd staan.

Zaterdag was het. Weekend. Het werkverkeer zou gedecimeerd moeten zijn. En daar heb je het. Bij mij thuis dus niet. Aan de binnenkant van onze stulp is een planologisch fenomeen zichtbaar geworden, hoewel niet voor alle bewoners. Het is volstrekt on-aantoonbaar wanneer, hoe en hoe snel dit ontstaan is, maar dat is juist het funeste. Zag ik een paar dagen geleden in mijn herinnering nog de horizon van de plint, nu zie ik opgestapelde tassen, van plastic, stof en leer, een rugzak met laptop, regenkleding nat en droog met bijbehorende hoesjes, uitgeworpen schoenen, sportattributen, ingeslagen koopwaar wat geruild, afscheidscadeau collega voor volgende week, de grote wandelschoenen die niet meer op de plank in de bijkeuken pasten en een plaats achter in de auto kregen, maar door een verhuizing van dochter weer even onder de kapstok terecht kwamen. Vervolgens de handwerktas voor oma, die opnieuw tot haken aangezet wordt, een doos met een niet opgehaalde bestelling van de buurtjes, een zak bruine bananen van vorige week van de markt die oh zo goedkoop en vergeten op te eten, want naast het kastje zijn blijven liggen. Het in de haast verwisselde zadel met de gisterochtend hiervoor gebruikte sleutelset ligt weggeschoven onder de radiator.

Verkeersopstopping

Dit gaat snel. We leven samen. Verkeer is een functie van de ruimtelijke ordening, maar deze bijvangst van het menselijk ras, neer geplempt in onze gang heeft gevolgen voor mijn humeur, en voor de veiligheid van de deelnemers. Jazeker, jij hebt dit ook. Geen flauwekul. Opgeruimd is maar een fase tussen twee verkeersopstoppingen in. Zeker. De deur naar het toilet moet iets omzichtiger open. Een nieuwe fiets een nachtje binnen. De wasmand met op te hangen wasgoed staat bij de trap .

‘Onze gang is een zône voor lang en kort parkeren’

Onze gang, deze ‘Shared Space’, met zones voor lang en kort parkeren, had een toonbeeld moeten zijn van ruim twintig jaar opvoedkunst van man en kinderen. Genadeloos vertaalt deze inspanning zich in een nog net herkenbaar wegennet als hoogst haalbaar resultaat. Ons huisverkeer ligt als een getemd monster neergeslagen in de gang. Ik mag niet klagen. Er zijn ergere vormen van dit natuurverschijnsel in mijn omgeving. Orde is een werkwoord. Ordening een zoekproces. Wonen is gewoon werk in alle richtingen.

Geschreven door: Lidwien de Vries